Maria Poręba, którą wszyscy znali jako Maneczkę, nie pasowała do żadnej ulicy. Pasowała do wszystkich naraz.

Kapelusz przybrany kwiatami i wstążkami. Suknia w kolorach, których nazwy trzeba by dopiero wymyślić. Na to koronkowa mantylka, w dłoni torebka – inna każdego dnia – a w pasie wstążka zawiązana z gracją, której nie powstydziłby się żaden dwór. I właśnie o dworach Maneczka wiedziała bardzo dużo. Twierdziła bowiem, że jest spokrewniona z koronowanymi głowami Rumunii i Anglii. Że czeka na samolot, który zabierze ją z rzeszowskiego bruku prosto do koronowanych krewnych. Że angielski król Edward kocha ją nad życie – a listy od niego nosiła w torebce i odczytywała chętnym na placu targowym, bez zająknięcia, z godnością księżnej.

Matki straszyły nią córki: „Wyglądasz jak Serce Maryni” – mówiły, gdy dziewczęta ubierały się wbrew wszelkim zasadom. Nie wiedziały, że to największy komplement, jaki można było w Rzeszowie usłyszeć.

Maneczka nie żebrała nigdy. Przychodziła do niektórych domów – tylko wybranych, tylko tych, w których czuła się mile widziana. Siadała w kuchni państwa Gottmanów, jadła, rozmawiała, opowiadała o miejskich wydarzeniach z reporterską dokładnością i arystokratyczną swadą. Była skromna. Uprzejma. Nigdy nachalna. O ludziach, do których bywała, mówiła z ciepłem. O ludziach, którzy jej dokuczali – nie mówiła wcale.

Raz tylko Rzeszów zobaczył ją w czerni – kiedy umarł Marszałek Piłsudski. Gęsty woal, czarne rękawiczki, czarny kir od stóp do głów. Miasto zapamiętało tę chwilę, bo wyglądała jak ktoś, kto żałuje naprawdę.